Voor organisaties waar mensen hard werken, voortdurend beslissingen nemen en toch het gevoel hebben dat ze alle kanten op vliegen.
In deze scherpe en interactieve lezing onderzoeken professionals en leiders wat drukte met hun keuzes doet en wat er nodig is om opnieuw richting te kiezen.
Herkenbaar?
Een klant, cliënt, leerling of inwoner heeft een vraag.
Er is een nieuwe ontwikkeling waar “we echt iets mee moeten”.
Een collega loopt vast en vraagt of je even mee wilt denken.
Er komt een verzoek van boven.
Een goed idee krijgt energie.
Een probleem krijgt een overleg.
En het werk dat vorige week nog strategisch en belangrijk was, schuift geruisloos weer een stukje op. Iedereen heeft een begrijpelijke reden om te reageren, te helpen, iets op te pakken of nog even door te gaan. Juist daardoor is het zo lastig. Aan het eind van de week heeft iedereen hard gewerkt. Er zijn besluiten genomen, problemen opgelost en mails verstuurd.
Maar vraag eens:wat is er deze week bewust minder belangrijk geworden?
Vaak blijft het dan even stil. Want er komt steeds iets bij. Maar er gaat zelden iets af. Ik noem dat onderbeslistheid: veel doen zonder expliciet te kiezen wat stopt, wijkt of voorrang krijgt.
En ja, soms is er gewoon te veel werk. Maar zodra iedere nieuwe vraag een plek krijgt en niets meer verdwijnt, wordt drukte ook een keuzevraagstuk.
Stilstaan en reflecteren hebben in veel organisaties een beroerd imago. Of zoals een manager ooit aan mij toevertrouwde; 'ik haat reflecteren'
Doen is zichtbaar. Je beantwoordt een mail, lost een probleem op of zet iets nieuws in gang. Iemand die vraagt: “Wacht even, waarom doen we dit eigenlijk?” lijkt al snel minder productief.
Terwijl één goede vraag kan voorkomen dat een team maandenlang uitstekend werk levert aan iets wat eigenlijk niet meer nodig is. Daarom maak ik stilstaan praktisch. Geen yogamatje. Geen klankschaal. Ook geen nieuwe prioriteitenmatrix die het kiezen voor je overneemt.
Wel een paar seconden tussen een prikkel en je reactie. Wat gebeurt hier? Wat probeert nu mijn aandacht over te nemen? Wat wil ik desondanks laten winnen?
Daarvoor hoef je niet drie dagen naar een klooster. Soms zijn een paar seconden genoeg. Dat is voor mij zelfmentoring: af en toe naar jezelf en je werk kijken zoals een goede mentor dat zou doen. Met enige afstand, oprechte nieuwsgierigheid en een vraag die je niet onmiddellijk kunt wegredeneren.
Na afloop begrijpen deelnemers beter waar drukte bij hen en in hun organisatie wordt versterkt door ontbrekende keuzes. Ze hebben een andere kijk op hun eigen vraagstuk ontwikkeld en vertrekken met één concrete beweging die ze direct kunnen beproeven.
Stilstaan en reflecteren hebben in veel organisaties een beroerd imago. Of zoals een manager ooit aan mij toevertrouwde; 'ik haat reflecteren'
Doen is zichtbaar. Je beantwoordt een mail, lost een probleem op of zet iets nieuws in gang. Iemand die vraagt: “Wacht even, waarom doen we dit eigenlijk?” lijkt al snel minder productief.
Terwijl één goede vraag kan voorkomen dat een team maandenlang uitstekend werk levert aan iets wat eigenlijk niet meer nodig is. Daarom maak ik stilstaan praktisch. Geen yogamatje. Geen klankschaal. Ook geen nieuwe prioriteitenmatrix die het kiezen voor je overneemt.
Wel een paar seconden tussen een prikkel en je reactie. Wat gebeurt hier? Wat probeert nu mijn aandacht over te nemen? Wat wil ik desondanks laten winnen?
Daarvoor hoef je niet drie dagen naar een klooster. Soms zijn een paar seconden genoeg. Dat is voor mij zelfmentoring: af en toe naar jezelf en je werk kijken zoals een goede mentor dat zou doen. Met enige afstand, oprechte nieuwsgierigheid en een vraag die je niet onmiddellijk kunt wegredeneren.
Deze lezing is interessant wanneer jullie:
merken dat iedereen reageert, maar niemand nog overzicht ervaart;
het gesprek over werkdruk willen voeren zonder alles bij de individuele medewerker neer te leggen;
zien dat leiders veel luisteren, begeleiden en draagvlak creëren, maar te weinig benoemen wat niet langer prioriteit heeft;
aan het begin van een nieuw seizoen of verandertraject scherpere keuzes willen maken;
mensen niet alleen willen inspireren, maar ook willen helpen om iets concreets anders te doen.
Albert werkt als mentor en strateeg met mensen die op een punt staan waarop iets opnieuw bepaald moet worden.
Soms gaat het om een bedrijf dat gebouwd moet worden. Soms om een rol die niet meer past. Om een richting die scherper moet. Of om een keuze die al te lang openstaat.
In de afgelopen 25+ jaar werkte Albert met honderden ondernemers, leiders, bestuurders en teams. Hij herkent snel waar beweging vooral beweging is, waar iemand zichzelf onderweg kwijtraakt en welke keuze of vraag onder de oppervlakte werkelijk aandacht vraagt.
Die ervaring neemt hij mee in ieder gesprek. Albert denkt mee, stelt scherpe vragen, schetst scenario’s en verbindt persoonlijke ontwikkeling aan strategie en ondernemerschap.
Hij kent die wereld ook van binnenuit. Zelf bouwen, kansen zien, doorgaan, optimaliseren en soms pas later merken dat harder werken niet hetzelfde is als richting kiezen.
Zijn werk begint daarom meestal bij een eenvoudige vraag: wat vraagt hier nu werkelijk om een keuze?
Als je daar scherper naar wilt kijken, plan dan een kennismaking.
